Eindelijk begint de politiek een beetje leuk te worden. De mannelijke ministers geven een trend aan. De kinderen worden belangrijker dan de baan. Dit betekent minder uren werken. Meer thuis bij de kinderen zijn. Dus automatisch minder werklozen en minder files.  Dan heb je nog de glossy van Gerda, waar de ministers een heel debat aan gewijd hebben. Maar dat was tenminste een keer een debat waarvan iedereen wist, waar het over ging.

Wat ook leuk is, is dat ik toch wel vaak mensen spreek, die op de Partij van de Arbeid stemmen, maar zelf niet werken. En ik weet wel haast zeker, dat juist iedereen die niet  trots op Nederland is op Rita Verdonk gaat stemmen.

Dit doet me denken an een moeder die haar kind een beetje milieubewust op wilde voeden en hem meeneemt naar en boerderij, waar juist de koeien gemolken worden. Mama, zegt het jongetje waarom haalt die boer de melk niet gewoon bij de supermarkt, dat is toch veel makkelijker. Dat komt zegt zijn moeder omdat het nu eenmaal een domme boer is.

Vandaag op de geboortedag van mijn oma schiet me een leuk verhaal te binnen. In de loop der jaren zijn we met ons gezin een aantal keren verhuisd. Meestal gooi je bij elke verhuizing weer heel veel weg van wat er op zolder staat, maar er zijn altijd wel een paar dozen die de dans ontspringen en elke keer weer mee verhuisd worden. Zo had ik een keer zo’n doos die ik na een verhuizing openmaakte. Er bleken een receptieboek van ons huwelijk en allemaal kaartjes in te zitten van de omes en tantes. Ook gestuurd met de geboorte van onze kinderen. Ik was al die kaartjes aan het bekijken toen ik opeens een envelop tegen kwam met een kaartje van mijn oma, waar nog een briefje van vijf gulden in zat. Een verkreukeld groen briefje. Ik heb het kaartje aan mijn moeder laten zien, om te vragen of ze het handschrift herkende. Maar mijn moeder wou er eigelijk niet eens naar kijken omdat mijn oma op dat moment al tien jaar dood was. Het briefje van vijf heb ik bij een supermarkt ingeleverd toen ik er boodschappen deed. Toendertijd waren die briefjes al uit de roulatie. Het meisje achter de kassa zei: xcfk moet even aan mijn baas vragen of hij dit briefje wil innemen.”Ze kwam terug en zei:”"Nee, hij wil het niet hebben, maar ik hou hem zelf” Zo was ik er weer vanaf.

Af en toe maak je iets byzonders mee, wat je dan toch even kwijt wilt ook aan anderen. En zoiets is vandaag ook weer het geval. Ditmaal gaat het over tuinieren. Een paar jaar geleden kocht ik een Agapanthus. Een mooie zomerbloeier, die ook bloeide op mijn verjaardag. Hij had ook mijn lievelingskleur. Blauw. Alle blauwe bloemen zijn mij lievelingsbloemen en dat gaat van blauwe druifjes via korenbloemen en lavendel tot riddersporen. Het maakt niet uit. Als de kleur goed is is de hele bloem goed.

Nu is de Agapanthus waar het over gaat niet winterhard. Dus vanaf october als er kans op nachtvorst is, staat hij binnen. Hij kreeg een keer per week water en na de ijsheiligen (zo ongeveer 15 mei) mocht hij weer naar buiten. Wat is er nu tot mijn grote vreugde gebeurt? Er kwam de ene na de andere bloemknop in de plant. Inmiddels staat de plant in volle bloei en het houdt niet op met nieuwe knoppen maken. Dan heb ik toch wel het gevoel dat de plant toch wel heel blij is dat ie bij mij in de tuin mag staan. En dat ie door al deze bloemknoppen een soort dankbaarheid wil uitdrukken. En dan kom ik even op het onderwerp groene vingers, wat boven aan de weblog staat. Ik denk dat deze term zo’n veertig jaar geleden is uitgevonden voor mensen die een goed resultaat behaalden met tuinieren, maar dat de term intussen wel achterhaalt is, Want als je nu met planten en de natuur bezig bent, dan ben je er toch helemaal mee bezig. Met je hoofd en je hart en  niet alleen maar met je vingers. Je denkt groen, je doet groen en je leeft groen tegenwoordig. En de natuur doet iets terug en beloont ons met een rijke bloei. Ik wens iedereen een mooie groene vacantie en vergeet niet te genieten van de natuur.

Enige tijd geleden heeft iemand, die naar Australixeb op vacantie geweest was, een souvenir-tje voor mij meegenomen. Het was een tas van katoen, een heel mooi alternatief voor een plastic tasje,  eenvoudig van model maar heel opvallend van kleur. De print bleek geinspireerd op kunstwerken van aboriginals uit Australixeb en een deel van de verkopen van deze tassen en andere souvenirs met soortgelijke motieven, bleek dan weer bij deze aboriginals terecht te komen om ze te helpen zich te ontwikkelen en een hogere levensstanddaard op te bouwen.

Ik schrok even van de felle kleuren, maar toen ik de tas eenmaal een keer meegenomen had naar de markt om inkopen te doen, begon ik het leuk te vinden om deze tas bij me te hebben.

Als mij in een winkel gevraagd werd, mevrouw wilt u een tasje, kon ik dus gewoon nee zeggen, het hoeft niet. En mijn mooie tas laten zien.

Sindsdien heb ik iets met tassen. Mijn oude gooi ik niet meer weg. Misschien komen ze ooit nog van pas (recessie). En ik zie steeds meer handige, mooie, nieuwe, leuke, vrolijke, hippe, originele, dure, goedkope, zelfgemaakte, oude en nieuwe tassen om me heen. Dus een nieuwe interesse=ook een nieuwe hobby. 

Vandaag eens een bericht over mijn broodbakmachine. Ik ben een van de vele mensen, die meedoet (of deed voor de meesten inmiddels), aan de rage om zelf brood te gaan bakken. Inmiddels heb ik mijn tweede broodbakker en ben al weer zo’n 5 jaar bezig met deze hobby. Toen mijn eerste machine kapot was heb ik een AFK genomen, volgens consumentenonderzoek het beste aparaat wat je kon kopen. Maar na een tijdje van hele mooie broden, kwam er een tijd van ingezakte broden. Alle boekjes doorgelezen, van alles geprobeerd met ander meel, andere gist. Niets hielp. Het probleem ligt waarschijnlijk aan het niet zo goed meer sluiten van het deksel, waardoor er lucht bij kan komen, wat het euvel van inzakken veroorzaakt.

Nu is de garantietermijn nog niet verstreken, maar wil ik wel nog zo’n zelfde apparaat hebben? Nee dus. Inmiddels heb ik mijn werkwijze verandert. Het kneden van het meel enz. gebeurt in de machine. Na 1,5 uur haal ik het deeg eruit. Kneed het nog een keer door op een met meel bestoven snijplank. Maak er twee hoopjes deeg van, leg ze op een bakplaat en bak er in de oven 2 broden van. Veel lekkerder dan brood uit de broodbakker. Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben, die deze problemen heeft met dit merk broodbakker. En als ik in een foldertje zie staan: als beste getest bij dit apparaat, dan heb ik niet meer zo een groot vertrouwen in de consumentenbond.

Wie kent dat niet het weekend gevoel. De gewone dingen zoals koken, eten en afwassen zijn opeens veel leuker. Ik snap er niks van hoe dat kan, maar zo is het bij mij wel. Al zit het weekend wel vol met bepaalde rituelen. Zo eten we iedere vrijdag rijst, zaterdags iets gemakkelijks beetje creatief met de inhoud van de koelkast omgaan en zondag mijn pannetje zelfgemaakte soep met kruiden uit eigen tuin. Volgens mjn kinderen is het geen soep met peterselie, maar peterselie met soep. Maar het smaakt ze blijkbaar wel, want de pan is zo leeg. 

Vandaag nogal regenachtig. Dus niet tuinieren. (jammer) en in huis blijven. Er staat een hele voorraad lege jampotjes, die wachten tot de aardbeien rijp zijn. Helaas zijn de slakken er soms sneller bij dan ik.

Was van plan een roze vest met korte mouwen te maken, maar plan is gewijzigd in vest met lange mouwen. Houd ik ook niet zoveel wol over.

tot morgen

Mijn website met breipatronen wil ik hier ook even  vermelden.

                        brei-en haakpatronen

Op deze site staan ook door mij zelf gemaakte bewegende plaatjes.

Zelf vind ik ze heel erg leuk, maar ik heb geen idee wat anderen ervan vinden. Dus wie er een mening over heeft. Graag even laten horen.

Vandaag heerlijk gebreid aan een roze vest. Met dit weer komt dat wel van pas.

genoeg voor vandaag vervolg morgen.

Vandaag een proefpagina van mijn nieuwe weblog. Als hij mij goed bevalt blijft hij staan. Anders niet. Ook bedoeld voor reacties op mijn webpagina:hobbysite